… توی نامه زیر عکس برفها نوشته بودی :

جات ولی خالی… اگر بودی می‌رفتیم همون میدون رم و خودمون دوتایی آدم برفی درست می‌کردیم اسمش رو هم می‌ذاشتیم شازده!!!!!

همینجور که می خوندم لیوان سیریل صبونه تو دستم بود و به این جمله که رسیدم ناغافل از دستم افتاد و شکست… جعبه ی دستمال کاغذی رو آوردم و کف زمین بالاسر تکه های شکسته ی لیوان نشستم به گریه کردن، از اون گریه های بلند بلند که انگار تموم هم نمیشن… مامانه طفلی مونده بود که مگه چقدر شکستنه لیوان صبونه می تونه درد داشته باشه؟!!!