اعترافنامه

قصه مون تموم شد. من شدم آدم بده ی داستان که جا واسه خوبیها و خوشیها باز بشه؛ قصه مون اگه آدم بده نداشته باشه و اگه همه ی اون دو تا آدمش به یه اندازه حق داشته باشن که دیگه به درد خوندن نمی خوره که …نمیشه قصه ی پر غصه که، پس من اول دفتر نارنجی قصه مونو برداشتم و یارکشی کردم و آدم بده رو من بازی کردم،تا قصه ی ما قصه ی بی غصه ی ما بشه این که شد این که فصل آخرش رو خوندین شاید…اصن اول قصه هم یکی بود یکی نبوده مگه نه!؟؟ بالاخره یکی نبود، همون که نبود بعدنا قصه رو گفت… من شدم همون که نبود، همون که نیست، همون که کم آورد و رفیق نیمه راه شد… حق با همه ی شماهایی است که قصه رو تعریف می کنین.

خب  من هنوز دلم برای کلاغی می سوزه که هیچ وقت به خونه ش نرسید…کلاغ سیاهی که نه آواز خوشی داشت نه رنگ زیبایی به پرهاش که کسی نگران رسیدن یا نرسیدنش باشه. راستی هیچ وقت نگران کلاغه شدین؟فکر کردین یه شب برداریم ببریم هرجور شده تا خود صبح هم که شده کلاغه رو بذاریم دم خونه ش و واسسیم تا مطمئن شیم که حتمی میره تو خونه و بعد بیایم بخوابیم…بیاین امشب نذاریم کلاغه نرسه به خونه ش.