بگو از چی خوشت میاد خب؟

خیلی کوچولو بودم و تازه مدرسه می رفتم. یک روز از مدرسه که اومدم خونه همونطور که به عادت هر روز مقنعه و کیفم رو دم در ولو کرده بودم و کلله مو کرده بودم تو یخچال و عین خر گشنه دنبال خوراکی می گشتم، داد داد! مشغول وراجی ِ جیره ی بعد از مدرسه شدم. خودم یادم نیست چی می گفتم، حتما از در و دیوار و ناظم و معلم و دفترچه و همکلاسی و اینا بوده دیگه؛ فقط یادمه یه دفعه مامانه اومد پس یقه مو گرفت و از تو یخچال کشیدم بیرون و همینطور که با همون هیکل قلمبه م بین زمین و هوا معلق بودم، گفت: هیچ حواست هس چند تا بدم می آد و خیلی بدم می آد گفتی؟ هیچ آدمی از “بدم می آدها”ی تو خوشش نمیاد، به کار خودت هم نمی خوره… برو بگرد ببین از چی خوشت میاد و اون رو به بقیه هم نشون بده. یعنی ها اصن تمام شد. همون یه کلام شد تا حالا و این عبارت “بدم می آد” رفت تو صندوقچه ی عبارتهای ممنوعه ی من و دیگه نگفتمش…

امروز دم ظهری که تو کامنتهای مردم تو این ور و اون ور می گشتم، پیش خودم فکر کردم چرا بعضی آدمها رو مامانشون یه روز از یقه شون نگرفت و بهشون نگفت که به جای اینکه “بدم می آد“هاشون رو هی لیست کنن، دوتا دونه “از چی خوششون میاد؟“هاشون رو بهت نشون بدهند.