آمدم دیدم من خیلی وقت است از ترسم از اینجا رفته‌ام و دلیلش همان که افتد و دانی است خب. گودر هم که بسته‌شد و دوباره‌افتاده‌ام بین وبلاگها می‌بینم که خیلی‌ها آدرس همین خانه‌ی قدیمی را دارند و درخانه‌را که باز کردم یک عالمه نامه و کارت‌پستال را از پشت در جمع کردم و حالا دارم دستی به‌سروگوش اینجا که نه، ولی همین یادداشت را می‌نویسم برای آدمهای قدیمی که خیلی‌وقت است اسباب‌کشیده‌ام به این آدرس و دیگر اینجا نمی‌نویسم:

http://bellaremedios.blogspot.com

زمستان‌ را همیشه‌دوست داشته‌ام و همیشه قدمش برایم خوب‌بوده‌است. به‌گل‌های نرگس و انار و شب‌چله نو کردم این زمستان‌ را.

پی نوشت: کفش های قرمز خالدار دار شده ام، خوشحالم.

آقایان، خانومها تند رفته اید، کمی پا سست کنید تا آنهایی که کتک خورده اند، زخمهایشان را مرهم بگذارند و داغ دیدگان عزیزانشان را به خاک بسپرند و به شما برسند.

پی نوشت: جنبش سبزی که من روز عاشورا دیدم، همان انسانهای نجیب و آگاه و بی نظیر این هفت ماه بودند، چیزی عوض نشده بود.

جالب نیست بیشترین میزان ابراز نگرانی نسبت به بروز خشونت در جنبش سبز توسط کسانی اعلام شده که …

…

ممنون امیر جان.

چنگ می زنم به لباسها و فکر می کنم چند وقت است که گریه نکرده ام؟

همه ی اینها را گفتم که خودم را از همین بیماری ذهن دور کنم و بتوانم دوباره اینجا بنویسم بدون اینکه به عوامل بازدارنده ی مسخره فکر کنم. خوشحالم که هستم و هستید.

پی نوشت: عنوان کامل این است که شما تاج سرمن هستید اما لطفی کنید و آنجا نشسته اید دبگر بر فرق بیچاره ی ما پی پی نکنید. هاهاها من افتادم روی دور حرف یک نفر بیاید مرا از برق بکشد.

بله بله الان ساعت دو و سی و پنج دقیقه ی صبح می باشد و من پس از بستن یک کاتالوگ پنجاه و چند صفحه ای ظرف مدت سه روز، ار خستگی و درد گردن  خوابم نمی برد و برای شما شیرین زبانی می کنم؛ خودم هم می فهمم که چرت و پرت می گویم ولی اگر نگویم خفه می شوم این است که می گویم.

الان هم دستم خورد به کتابخانه و خون آمد و هی می سوزد انگشتم. بعد هم من الان دو ورق کارهای هادی را گذاشته ام جلوی رویم و هی طرح می زنم و به نتیجه نمی رسد و من مانده ام و حوضم و اینکه اصلن چرا خلاقیتم خشکیده و هیچ پلق پلق نمی جوشد.

بعدن تر هم به این نتیجه رسیدم که ما مردمی هستیم به غایت بیسواد و پشت دستم را از الکی داغ کردم که دیگر هیچ کجا هیچ متنی را با غلط املایی و به شیوه ی محاوره ای یا به اصطلاح وبلاگی ننویسم؛ چرا؟؟ چون همینطور هی دور و برم خطاهای فاحش املایی و دستورزبانی و ادبی و بی ادبی می بینم و جانم بالا می آید و می میرم. چون بروشور بانک غلط دیکته ای و نگارشی و دستور زبانی دارد، کتاب بچه ها همین طور، وبلاگها که کللن دربست چاکرشونم حرفی ندارم، متن آقای ناشر نیم فاصله و نقطه و ویرگول ندارد و علامتهای روی کیبورد صرفا جنبه ی تزییناتی را دارند که مثل منجوق فوتشان کرده باشید داخل متن و ریخته باشند هرجا که خالی بوده و یا عشقشان کشیده است. روزنامه و مجله غلط دیکته ای و دستوری دارند خاک برسرم. بعد تر هم شعارهایمان حتتا روی دیوار غلط دارند، حالا پیش خودمان باشد مال آن طرفی های سیاه را که می بینم به خودم می گویم بیشتر از این نمی شود انتظار داشت اما سبزها و خوش خط ها را که می بینم دلم می سوزد و دردم می آید خب. بعله بعله خودم هم می دانم متن من هم پر از اشکال و سوتی های دستورزبانی است اما می نویسم و اینجا تمرین می کنم و آن طرف کتاب می خوان بیشتر از وبلاگ که یاد بگیرم مثل آدم بنویسم و سلیقه و دیدم را تربیت کنم که مدتی است بد بی تربیت شده است.

آخ که می سوزد انگشتم.

همین.

بخواهم ادامه دهم مثنوی هفتاد من می شود باقی آن بماند برای بعدن تر ها.

…

پی نوشت: ببینم آن حرومزاده ای که پای یک خانوم به تمام معنا (مادرم) را سیاه و کبود کرده، اصلن فکر هم دارد که من بنشینم هی خون خونم را بخورد که به چی فکر می کرده وقتی آن طور وحشیانه به پایش کوبیده؟؟تف به آبروی نداشته شان