نیگا کنون!

از شیش تا این کوچیکترینشونه، اسمش پونچیکه. خود ِ خود ِ خرش رو ببینید:

پنتاکس K10، لنز زوم 16-45، سرعت180 دیافراگم 5.6، فیلتر یووی، امروز، بالکن خونه مون

جمعه سبز

دو تا پست گذاشتم برای اینکه سرعت اینترنت خوب نیست و ترسیدم که اون یکی ارور بده… بقیه ی عکسها رو می بینید:

خب همین ها ر وببینید تا بعدنا…

در راستای جمعه ی سبز

…سبزها بیشمارند، خیلی هم بیشمارند حتتا.

خودم را سانسور می کنم, نمی تونم اینجا راحت بنویسم و این بده باهاس یه فکری کرد.

من و عکسم

بعد وختی پامیشی میری عککاسی تازه می فهمی همه چی عککاسی تجربه است و هوش…یعنی مخت حتمنی باهاس کارکنه و تجربه ی کلیک کردن زیاد داشته باشه که بفهمی حالا تو این اوضاع و احوال که دریچه ی دیافراگم  رو بستی تا عمق میدان زیاد بشه و سرعت رو آوردی پایین با این باد لاکردار که ساقه ی گل بندانگشتی تو می لرزونه چطوری کنار بیای که وختی پاشدی اومدی خونه و عکس ها رو یکی یکی تالاپ تالاپ انداختی تو لب تاپ نبینی ای دل غافل اینا که همه آن فوکوس شده ن که! وخ فحش بدی و وخ یکی باشه که هر هر به ریشت بخنده وختی داره نگاتیوهای خودشو ظاهر می کنه و تو هم دلت نیاد نفرین کنی که الاهی حلقه ی نگاتیوت سالاد شه*!!:دی

حالا این دو تا رو فعلن داشته باشین علی الحساب تا ببینیم هی تجربه های بعدی چقدر بهتر و بدتر می شوند آیا؟

 

پنتاکس، لنز ماکرو50 اف 2.8 پنتاکس، سرعت 350 و دیافراگم3.5، فیلتر یووی

و این یکی

پنتاکس، لنز ماکرو50 اف 2.8 پنتاکس، سرعت 45 و دیافراگم2.8، فیلتر یووی

*سالاد شدن اصطلاحی ست در آتلیه ی عککاسی و همانا کنایه از وختی است که حلقه ی فیلم نگاتیو دور ریل درست و کامل پیچیده نمی شود و در اثر بد پیچیده شدن نگاتیو شما در تانک ظهور تکه تکه می شود و از بین می رود و این بدترین و دردآورترین بخش عککاسی آنالوگ می باشد، باهاس کشیده باشی تا بفهمی چه دردی داره!

امروز های لعنتی من

 

فقط مانده ام این” امروز” چرا تمام نمی شود؟

دیر می شود باور کن!
باور کن!

یک سوال مهم؟!

من کجام؟

 

پی نوشت:افتاده ام به مثنوی خوانی دوباره، این بار خب بزرگتر شده ام و نگاهم فرق کرده است… اما سوال بالا خیلی جددی است.

ببین یه روز باهاس همچین محکم و با یه لبخند ملیح بزنی رو شونه خودت و بگی که دیگه چ.س.ناله بسسه عزیزم، پاشو!
وخ واسه من دیروز بود این.

آخ از این کلمه و جمله

کلمات کللن چیزهایی بس غریبند… کلمه…کلمه هایی که می گوییم و می شنویم…بعد کللن وخ بروید دقت کنین ببینین چه بار معنایی بسیار بسیار متفاوتی دارد کلمه ای یکسان،  در جمله ها ی مجزا، موقعیت ها و مکان ها و زمان ها فرق دار… یعنی مثلن سردمه رو زیر کولر تو گرمای چلله ی تابسسون بگی،  چه همه فرق داره همین کلمه هه  رو توی ارتفاع سه هزار متری تو راه قلله ی دماوند گفته باشی! حالا گرفتی می خوام چی بگم؟؟ این خیلی مثال دم دستی و ساده  و بیخودش بود که بری همچین یه نمه باز کنی در و پنجره ی مخت رو و پرواز بدی و ببینی چی می گم که تو یک کلمه رو باید گفتنش رو با لحن و ادا و اطوار و میمیک و موقعیت و زمان و مکان و موقعیت اجتماعی و آدم گوینده و اتفاقات پیشش افتاده و پس افتاده و همه ی اینا بسنجی و نمیشه همچین قائم به ذات گفت مثلن دوستت دارم یا الان نمی خوام حرف بزنم و یا چه گل قشنگی و پیشی نازی و فکر بکری و ایده ی باحالی وسوسن و رعنا و مریم و زشت و صندلی و ..

. اینه که مثلن ممکنه نمی خوام ببینمت تو یه جا وصل بشه به هرر و کرر و خنده و مسخره گی و یه جای دیگه یه آدم و خاندان و دودمانش رو به باد بده… یعنی که خب ورداری می بینی تـِـم همه داستانها یکی هست و یادت میاد اون استاد فبلمنامه نویسی یا تحلیل داستان یا نمی دونم چی ت وختی می گفت تم های همه افسانه ها و داستانهای جهان 13 تا بیشتر نیستن  و اونا هم “عشق و خیانت و مرگ و …” وخ تو چه همچین لبخند کجی نشست رو صورتت که دککی به همین سادگی که تو گفتی! و حتما هزارتا اما و اگر داره. و استاده که تا حالا تو عمرش از این خنده های کجکی زیاد دیده بود یه کلاس دو ساعته رو گذاشت که هیچ اما و اگر نداره و استثنا بیارین تا من بهتون بگم و ما هی خودمون رو چلوندیم و هی هرچی یادمون می اومد همه ی بیست و پنج شش نفرمون گفتیم و هی چپوندش تو یه تم و هی خندید به ریشمون و تازه یه هفته هم بهمون فرصت داد که بریم بگردیم و نقضش کنیم و وخ بهمون نخندید چون ما دیگه می دونستیم که تم مهم نیس، آدمها و موقعیتها و پی او وی و روایت و نوع برخورد مهمه که شده این همه قصصه ی جدا و این همه افسانه ی شنیدنی که کهنه هم نمیشه و هنوز هم داستانهایی با مضمون عشق و مرگ نوشته می شه که این همه خواننده داره و هنوز… .

وخ بعد همه ی این تفاصیل می خوام بگم که بر ندار بگو تو گفتی فلان یعنی همین یا بیسار یعنی همون…یعنی که یه کلمه که تو اس ام اس و یا نامه نوشته می شه ابتر و بی پدر مادره… یه جنازه س… خیلی سخته که بخوای ازش چیزی در بیاری… که منشا همه ی سوتفاهم ها و زندگی بیخودی ها و دور خود چرخیدن ها و تو هول و ولا زندگی کردنا و به ت.خ.م .م شدگیها ریشه تو همین کلمه هایی داره که ما توی یه نامه می خونیم یا از زبان یکی در مورد یکی می شنویم و یا یک اس ام اس و یک جمله ی اتفاقی است که توی سفرش لحظه ای از مقابل چشم ما گذشته و ما گوشه ی پرشو دید زدیم همچین و وخ رفتیم واویلا کنان و توی سرزنان یا از اون یکی طرف هلهله کنان و پایکوبان واسه خودمون تعمیمش داده ایم و آدمی را بواسطه اش بالا برده ایم و یا از بالایی بر زمین کوبیده ایم و احساس بدبختی و یا خوشبختی کرده ایم… وشما چه همه ساده اید و چه همه دل خجسته،  بعد همه ی این تفاصبل وختی بگویید:  آخ که فهمیدم چی می خوای بگی!؟ …